Sevgiliyle işler tuhaf gidiyor. Geri döndüğünden beri her şey çok güzeldi. Tam eskiye döndük derken aynı şeyler tekrarlanmaya başlıyor. Az önce ilk kez ona bu kadar sesimi yükselttim. O da geri kalmadı elbette. Bunun altından nasıl kalkarım bilmiyorum. Artık tahammülsüzleşmeye başladım ve açıkçası o da.. Onu bu hayatta her şeyden çok sevdiğim, istediğim gerçeğinin yanında o gün onun da dediği gibi gerçekten bi yere gitmiyor muyuz acaba diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Ufacık sorunlarda patlayıp o aşk yumağı hallerimizden eser kalmıyor aslan kesilip birbirimizin üzerine atlıcak gibi oluyoruz. Sonra duruyoruz birden. Biz naapıyoruz böyle diyoruz.. Ve aniden bikaç ay geriye gitmiş oluyoruz.. Her şeyi baştan yapmaya başlıyoruz. Yorucu.. Anlatamam nasıl yıpratıyor beni. Bu kadar şeye katlanıyorsam onu çok sevdiğim içindir. Onun aşkına ihtiyacım olduğu içindir. Başka bi şey değil..
Onun dışında hala üniversite stresim sürmekte. Babam tutturmuş İstanbul yazma diye. Herkes bi'şey söylüyor. Hepinizi baştan... Neyse. Kendi dediğimi yapıcağımı herkes biliyor oysaki. Bu hafta içinde tercih yapıcam işte. Onu beklemesi falan ölüm gibi yemin ediyorum imanımız gevriyor resmen.
Kısacası hayatım bok gibi falan.
en iyisi kendime şu şarkıyı ithaf edeyim:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder